MARGRIET ESHUIJS EN BAND
Margriet Eshuijs is nederlands meest veelzijdige popzangeres. Ze behoort al jaren tot de absolute top en haar stem is herkenbaar uit duizenden. Ze kan er werkelijk alles mee. Haar nieuwste Cd "TIME" is het absolute hoogtepunt in haar cariere. De dertien liedjes en twee interludes zijn speciaal voor haar geschreven door Maarten Peters. Het bijzondere aan "TIME" is dat het een concept is. Tijd en liefde zijn de thema's in de teksten en de muziek geeft haar alle ruimte om haar rijke klank, brede register en enorme bereik in te zetten. Ze gaat tot het uiterste en spaart zichzelf, nog haar stem als het gaat om emoties. Een kwetsbare zangeres met enorm veel lef. Op de Cd zingt ze acapella een teder liedje over haar nichtje Rose en schreeuwt ze bijna haar verdriet en frustraties van zich af in een heftige blues. Het motto van "TIME" is "the future of the past is now". Ze produceert zelf haar theater tournees en reist het land door met haar beste vrienden, Maarten Peters (zang, akoestische en elektrische gitaren), Ruud de Grood (vleugel, keyboards, Hammond orgel, backingvocals), David de Marez Oyens (basgitaren, percussie, backingvocals) en Mark Eshuis (drums, percussie). Ze heeft haar succes afgedwongen dankzij haar talent, door alle regels van de showbusiness aan haar laars te lappen, door onvoorstelbaar hard te werken en soms een beetje geluk.
"Een meisje in de popmuziek."
Margriet groeide letterlijk op tussen de accordeons en gitaren. Haar ouders waren beide muzikant en hadden een muziekschool en een muziekwinkel. Als drie jarig kind leerde ze zichzelf accordeon spelen. Eind vijftiger jaren raakte de accordeon uit de mode en leek het alsof iedereen gitaar speelde.
Margriet was al gauw op haar negende slaggitariste in een bandje met Hennie Huisman. Twee jaar later werd er een bandje opgericht vanuit de muziekschool, The Marileens. Margriet, inmiddels opgeklommen tot sologitariste vroeg Hennie om drummer te worden. Het was een leuke tijd want the Marileens hadden een fanclub van zo'n 500 kids uit de hele Zaanstreek. Een keer in de maand werd er een dansavond georganiseerd en de fans kregen een gestencild fanclub blad, met de laatste nieuwtjes over de talentenjachten. Ouders brachten en haalden hun kroost voor een avondje rock en roll en limonade. En toen waren ze allemaal zestien. De fanclub waaierde uit en het bandje ging uit elkaar. Margriet nam orgel les en ontwikkelde zich tot multi instrumentaliste. Ze werd graag gevraagd door allerlei bandjes. Altijd handig een meisje in de band met een gitaar en een orgel en ze nam de zang ook nog over, als de zanger zijn stem kwijt was. Na de middelbare school ging ze naar de VL/VU om engels en nederlands te studeren. Twee jaar hield ze het vol, maar op haar 20ste was het gedaan met haar studie.
Ze speelde in een bandje dat heel veel pretenties had. Het trio was ontdekt door de platen-maatschappij E.M.I.. Lucifer zou het helemaal gaan maken. Het pakte in het prille begin heel anders uit.
Een tijd van pure armoe brak aan. Lucifer trad op in nachtclubs in Duitsland en workingman's clubs in Engeland. De single "Open book" kwam uit, maar het was het nederlandse publiek niet gegund deze wereldhit te horen. Het was een harde leerschool maar Lucifer hield zijn rode kopje omhoog en kwam uiteindelijk terecht als huis orkest in een foute nachtclub in Amsterdam. Bijna was het gedaan met de muzikale carriere van Margriet, als er niet dat ene mooie liedje op het repertoire had gestaan. Hans Vermeulen had de produktie gedaan en de platenmaatschappij twijfelde tot op het laatst of de b-kant geen betere single zou zijn. "House for sale" kwam uit in 1974 en ze kregen bijna gelijk. Er gebeurde niets. Net op het moment dat de band er de brui aan wilde geven kwam er een aanvraag om een tv optreden te doen in een engels programma. Opportunity Knocks. Lucifer had niets te verliezen en dus vlogen ze naar Londen om de competitie aan te gaan met een magician en een comedian. Er werd niets gewonnen, maar de publiciteit maakte alles goed. "House for sale" werd opgemerkt door Radio Veronica en tot alarmschijf gebombardeerd. Het succes was overweldigend. "Scarlet Lady" de tweede single werd ook een hit en de Lp "As we are" was in een week tijd goud. De optredens in feesttenten en dancings waren eerst een geweldig succes maar al snel bleek dat de drie hits (ballads) geen dolle avond opleverde. Met een paar lekkere covers werd het repertoire aangevuld en Lucifer bleef het leukste voorprogramma van de echte feestbandjes.
Er was geen nieuw repertoire en Hans Vermeulen haakte af, toen Lucifer, overigens met een prachtig liedje, "Some one is waiting for you" aan het nationale songfestival ging meedoen. Lucifer brandde zichzelf op. Uit de as herrees een nieuwe bezetting en Margriet ging voortvarend zelf componeren. De Lp "Margriet" kwam uit met daarop "Selfpity" dat een bescheidde notering haalde. Toch was het te weinig. De Lp was te soft geproduceerd en plaatste Margriet in een hoek waar ze zich niet in thuis voelde. Te weinig rock.
In 1979 werd ze moeder en ging weer zingen in een lokaal bandje. Dat bandje werd gevraagd een uurtje te spelen op een personeelsfeest van platenmaatschappij C.B.S. records. Direkteur Allan Davis was flabbercasted van Margriet en bood haar ter plekke een platenkontrakt aan waar ze zelfs nog nooit van had gedroomd. Tom Salisbury werd aangewezen als producer en dat bleek een goede move. Op "On the move again" kon Margriet voor het eerst alle registers open trekken. De Lp was heel erg gevarieerd met rock, gospel en country invloeden. De plaat kreeg lovende recensies en een Edison maar was niet te horen op de radio. Het verhaal was dat er geen geschikte single opstond en dat het publiek iets anders verwachtte. Nou jammer dan, want Margriet was wel weer terug op het podium en met een repertoire waar ze in loos kon gaan. De promotie werd ondersteund met een toertje langs vijf vooraanstaande clubs, om aan te geven dat het serieus was. Lex Bolderdijk (gitarist) vroeg Margriet, meteen na de toer, om een bandje te beginnen samen met zijn studiomaatjes, Jan Hollestelle (bas), Ton op 't Hof (drums) en Peter Schon (keyboards). Een droombandje. Peter en Lex hadden een schat aan repertoire geschreven samen met Emile den Tex en na een jaar ploeteren van club naar club ging de Band de Wisseloord Studios in om "Right on time" op te nemen.
"Black pearl" kwam uit in 1981 en werd een hit. De Lp "Right on time" en de single "Black pearl" kregen beiden een Edison en de Band speelde met gemak een paar engelse hoofdacts, op het Parkpop festival, letterlijk naar huis. Het kon niet meer stuk. In de euforie van het succes en omdat er ongelooflijk veel werd opgetreden raakte de realiteit een beetje buiten het zicht. Lex verliet de Band omdat er geen nieuw repertoire werd geschreven en de druk om een opvolger te maken te groot werd. De magie tussen het schrijvers duo Bolderdijk en Schon was uitgespeeld. De Lp "Eye to eye", die door de Band met gastgitaristen werd gemaakt bevatte vele muzikale hoogstandjes en alle studio ervaring van de Band werd gebundeld. "Go on back to Barbados" haalde een bescheidde notering maar het was niet de gedoodverfde opvolger van "Black pearl". De Band besloot op te stappen maar voor Margriet bestond er geen weg meer terug. Ze overleefde de ene na de andere bezetting en tot overmaat van ramp werd haar platenkontrakt opgezegd. Bij toeval trad ze op met haar band in een theater in Velsenin 1986 De direkteur vond het een goed plan om popmuziek in het theater te brengen. Een aantal andere direkteuren volgde zijn voorbeeld, maar helaas werd de benauwde hokjesgeest zowel Margriet, als de vooruitstrevende direkteuren bijna fataal. De serieuze pop pers vond het "not done "en de clubgangers vonden de drempel iets te hoog. Margriet keerde terug naar de centra en speelde nog twee jaar met bezetting -tig. Vijf jaar toeren zonder plaat was te lang en met pijn in haar hart doekte ze haar bandje op.
Werk was er zat. Ze gaf inmiddels les op het conservatorium, deed solo optredens zichzelf begeleidend achter de vleugel en speelde in een Nijmeegs bandje, the Dream, van Maarten Peters die op dat moment een hit had met "White horses in the snow". Op een feest kwam ze Martin Kleinjan, direkteur van B.M.G., tegen die haar onder de neus wreef, dat het belachelijk was dat Margriet al zo lang geen platen had gemaakt en eigenlijk vond ze dat zelf ook. De les die ze had geleerd was dat goede liedjes het belangrijkste waren. Ze vroeg aan Maarten Peters of hij voor haar wilde schrijven en ging uiteindelijk de studio in. Ze had de opnames goed voorbereid. Haar maatjes Lex, Jan, Ton en Hans Jansen speelden de basistracks en tot zover had Margriet invloed op de opnames. De producer, die er op was gezet, streek met een batterij aan keyboards de sound van het bandje weg en creerde een altijd goed geluid. De liedjes overleefden de behandeling en Cd "Sometimes" kwam uit in 1991en was redelijk succesvol. Ze kreeg de Gouden Harp, maar ze was vooral dolgelukkig dat ze weer in business was. Vrienden uit de boekingswereld brachten haar terug naar de clubs voor een promotie toer en ze leende het bandje van Maarten Peters. In de krant in Sittard stond, dat Margriet eigenlijk een maatje te groot was voor de clubs en dat was ook zo.
Mojo theater wilde wel rondvragen of de schouwburgen het aandurfde en 21 theaters gaven Margriet een kans. Haar publiek kwam massaal. Vastbesloten om nooit meer haar plaats kwijt te raken, nam ze haar verantwoordelijkheid en produceerde ze, met steun van Maarten Peters, een jaar later 1993, de Cd, "The wee small hours". Maarten schreef alle liedjes die veelal een melancholieke sfeer hadden. "God is asleep" en "I can't have it all" waren de publieksfavorieten. De Cd kreeg een Edison nominatie en werd heel erg goed verkocht. Margriet haalde haar hoogste sales ooit. De toernee was lang en heel erg zwaar. De zaken moesten ook hier anders aangepakt worden en ze besloot om alleen nog maar te werken met mensen die ze kon vertrouwen. Maarten Peters (akoestische en elektrische gitaren) ging mee op toernee en samen met Ruud de Grood (vleugel, keyboards, Hammond) vormden ze gedrieen een hechte basis. Maarten werd geinspireerd door het spelen met de band en ging steeds meer arrangeren en schrijven naar de muzikale mogelijkheden van de band. Het werkte ook andersom, iedereen in de Band werd goed aan het werk gezet en het instrumentarium breidde zich uit. De violen maakten plaats voor het Hammond orgel en de akoestische gitaren kregen een belangrijkere rol.
Margriet werd als vijfde muzikant ingezet en ging meer spelen op haar grote liefde, een dikke blonde akoestische gitaar. Ze was vaker te vinden achter de vleugel en de accordeon werd van zolder gehaald. "Shadow dancing" werd de derde Cd die ze opnam voor B.M.G.1996. Een zwaar ondergewaardeerd album met de absolute kraker "We don't have to say goodnight". Het promotie plan rammelde aan alle kanten en de Cd verdween geruisloos in de prullebak van de platenmaatschappij. Dramatisch, want de toer was een groot succes en het publiek bleef in grote getallen toestromen.
De wonden werden gelikt en de healing begon met nieuwe liedjes en weer een toernee. David de Marez Oyens (basgitaar) kwam in de band spelen en er werd een eigen platenlabel, Beehive Records, opgericht. Het eerste projekt was "Step into the light" een krachtige en overtuigende live Cd gekoppeld aan een gigantische jubileum toernee. Coast to coast verzorgde de distributie en promotie van de Cd en Margriet produceerde de concerten. 1998 Ze was volledig onafhankelijk en kon nu al haar ideen kwijt. Het was een goede zet. Het leverde weer de zo gemiste aandacht op. Ze werd geridderd in de Orde van Oranje Nassau voor haar verdiensten in de Nederlandse popmuziek en ze nam de waardering serieus.
Ruud de Graaf ging de toerneeplanning doen en Maarten Peters had het idee voor een concept Cd en ging als een ontketende componeren en demo's maken in zijn studio. Het resultaat was 13 nieuwe liedjes, met songteksten die allemaal een relatie met elkaar hadden en de muziek was indrukwekkend en gevarieerd. Margriet, Maarten, Ruud, David en Mark Eshuis (drums) arrangeerden de liedjes voor het theaterconcert "Magic Moments" en de contouren voor de nieuwe Cd 'Time" werden neergezet op het podium. Mike den Ottolander creerde een indrukwekkende lichtshow en Tobias Stolk zette de Band als geluidstechnicus in de zaal neer. Het publiek en de schrijvende pers reageerden dol enthousiast en aangenaam verrast op de nieuwe liedjes. Margriet stond weer te popelen om een studio album te maken. Na de toer ging de Band intensief repeteren om de liedjes uit te werken voor de studio opname. In juni werden alle basistracks opgenomen in de Fendal Soundstudio's. Alle grote instrumenten zoals; vleugel, drums, slagwerk, Hammond orgel en basgitaren kwamen op tape. Daarna zijn de akoestische en elektrische gitaren, percussie, keyboards, backingvocals en de leadvocals opgenomen in de Beehive Studio. Het album werd in augustus gemixed in de Fendal Soundstudio's en gemastered in de Wisseloord Mastering Suite. Het concept album "Time" werd gereleased in september en kreeg in de recensie in muziekblad Aloha 4 sterren, 4 sterren in de Avantgarde, was aanrader in de Elegance en de Margriet. De Telegraaf, Haagsche courant, Noordhollands dagblad Groninger dagblad, Drentse Courant plaatsten interviews naar aanleiding van de Cd "Time" en songs van Time werden gespeeld bij Barend en van Dorp en in het programma Oog in Oog . "Time" werd gekozen tot Cd van de week bij Omroep Brabant, Radio West, Radio Drenthe en de radio magazine programma's Capucinno en Weekend cafe besteedde aandacht aan de Cd middels interviews en live optredens.
De toernee "Time" en de unplugged versie "It's about Time" voor de kleinere zalen waren zo'n doorslaand succes dat beide shows dit seizoen 2002 / 2003 gespeeld worden in die theaters die de eerste ronde hadden gemist. In september 2002 ging de semi akoestische ( unplugged) toernee "It's about Time" van start. 28 december 2002 tot en met 8 maart 2003 wordt Time gespeeld in de grotere theaters.
the future of the past is now .................... "TIME" ....................
